سلسله موی دوست حلقه دام بلاست

هر که در این حلقه نیست فارغ از این ماجراست

*

گر بزنندم به تیغ در نظرش بی​دریغ

دیدن او یک نظر صد چو منش خونبهاست

*

گر برود جان ما در طلب وصل دوست

حیف نباشد که دوست دوستر از جان ماست

*

دعوی عشاق را شرع نخواهد بیان

گونه زردش دلیل ناله زارش گواست

*

مایه پرهیزگار قوت صبرست و عقل

عقل گرفتار عشق صبر زبون هواست

*

دلشده پای بند گردن جان در کمند

زهره گفتار نه کاین چه سبب وان چراست

*

مالک ملک وجود حاکم رد و قبول

هر چه کند جور نیست ور تو بنالی جفاست

*

تیغ برآر از نیام زهر برافکن به جام

کز قبل ما قبول وز طرف ما رضاست

*

گر بنوازی به لطف ور بگدازی به قهر

حکم تو بر من روان زجر تو بر من رواست

*

هر که به جور رقیب یا به جفای حبیب

عهد فرامش کند مدعی بی​وفاست

*

سعدی از اخلاق دوست هر چه برآید نکوست

گو همه دشنام گو کز لب شیرین دعاست

سعدی